ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΑΝΕΡΓΙΑ

 Οι μαθητές του Β4 πήραν συνέντευξη από έναν άνεργο... Αποτύπωσαν τις σκέψεις, τους προβληματισμούς, τα  συναισθήματα, τις προσδοκίες του!

Από τη Μαρία Χρύσου

Η Κ…. είναι 26 χρόνων και είναι άνεργη ένα χρόνο. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός αλλά δούλευε σε καφετέρια. Έχει αναζητήσει δουλειά αλλά χωρίς αποτέλεσμα και τώρα σκέφτεται πολύ σοβαρά να φύγει στο εξωτερικό, αν και δε θέλει να αποχωριστεί τους δικούς της. Οικονομικά την στηρίζουν οι γονείς της, αλλά δηλώνει ότι οι δυσκολίες που περνάει είναι πολλές. Όπως όλος ο κόσμος, όπως λέει, έτσι κι εγώ στερούμαι πολλά αλλά ευτυχώς έχω τα απαραίτητα. Στην ερώτησή μας πώς αισθάνεται, μας απαντά: Πραγματικά απαίσια. Δεν μου αρέσει που με συντηρούν οι γονείς μου, θέλω να εργαστώ κανονικά στην χώρα μου κι όχι ν’ αναγκαστώ να φύγω στο εξωτερικό για να βρω δουλειά, ενώ μπορώ και στην πατρίδα μου. Και δε νομίζω κανείς να θέλει να φύγει μακριά από τους δικούς μόνο και μόνο για να βρει εργασία. Αλλά σύμφωνα με τις συνθήκες…  Χαρακτηριστική ήταν και η απάντησή της στο ερώτημα αν σκέφτεται καθόλου το θέμα της οικογένειας: Πλέον έτσι όπως είναι τα πράγματα όχι. Εδώ με το ζόρι συντηρώ τον εαυτό μου, δεν είμαι σε θέση να συντηρήσω ολόκληρη οικογένεια. Έχει σχεδόν φτάσει σε αδιέξοδο, δεν ξέρει από πού να κρατηθεί. Δεν της αρέσει καθόλου που σπούδασε κάτι και θα αναγκαστεί να εργαστεί πάνω σε κάτι άλλο.

Από το Βαγγέλη Μπελεβεσλή και το Νίκο Μυλωνά

Η Κ…………..είναι 45 χρονών με σπουδές στα Οικονομικά  και εργαζόταν για 16 χρόνια στην εταιρία Παπαποστόλου, κέντρο με ορθοπεδικό και γενικά ιατρικό εξοπλισμό. Μετά από τρία χρόνια ανεργίας θα δούλευε σε οποιαδήποτε δουλειά προκειμένου να καλύψει τις βιοποριστικές της ανάγκες. Ακόμα και χωρίς ένσημα, αν η οικονομική της κατάσταση χειροτερέψει. Στην ερώτηση πώς βλέπει τη δημιουργία οικογένειας σήμερα, μας απάντησε: η δημιουργία οικογένειας είναι μια μακρινή σκέψη, η σημερινή οικονομική κατάσταση είναι τέτοια, ώστε να μην μπορούμε να σκεφτόμαστε τη δημιουργία οικογένειας. Πιστεύω όμως πως η πίστη και η αγάπη για τον άνθρωπο θα μας οδηγήσει στη δύναμη για τη δημιουργία οικογένειας, που νομίζω, πως όλοι θέλουμε. Πιστεύει πως η ανεργία είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε κάποιον και πως η κατάσταση αυτή την επηρεάζει όχι μόνο οικονομικά αλλά και ψυχολογικά. Φυσικό είναι, μας είπε, βλέποντας και πολλούς άλλους συνανθρώπους μου στην ίδια κατάσταση να επηρεάζομαι προς το χειρότερο. Αλλά η ζωή είναι ωραία και δεν πρέπει να τα παρατάμε ποτέ.  Την ρωτήσαμε αν θα έφευγε για αναζήτηση δουλειάς στο εξωτερικό. – Αγαπώ την πατρίδα μου, την οικογένειά μου, τους φίλους μου. Θα μου ήταν δύσκολο να φύγω στο εξωτερικό για οποιαδήποτε δουλειά. Θα ήθελα να δημιουργήσω και να φτιάξω αυτά που θέλω στον τόπο μου. Πιστεύω πως η πατρίδα μου με χρειάζεται, όχι μόνο εμένα, όλους μας. Όλοι οι νέοι θέλουν και πρέπει να δημιουργήσουν ένα καλύτερο και ομορφότερο αύριο για την Ελλάδα μας!

 Από τη Θεοπούλα Τσολακίδου

Η Μ….. είναι γυναίκα, 26 χρονών, έχει τελειώσει την Αγγλική φιλολογία κι είναι άνεργη τουλάχιστον ένα χρόνο. Παλαιότερα εργαζόταν ως σερβιτόρα σ’ ένα εστιατόριο και θεωρεί πως ο μισθός της ήταν αρκετά ικανοποιητικός, με την έννοια πως τουλάχιστον μπορούσε να συντηρεί το σπίτι της. Στην ερώτηση πώς τα βγάζει πέρα, τώρα που είναι άνεργη, απάντησε ότι την βοηθούν οι γονείς της. Δεν αισθάνεται όμως καλά αφού είναι αναγκασμένη να εξαρτάται από άλλους. Προσπαθεί βέβαια να μειώσει όσο μπορεί τα έξοδά της, όπως και κάθε άνεργος, όπως μας είπε. Αναζήτησε δουλειά ρωτώντας γνωστούς και φίλους αλλά ψάχνοντας και στο διαδίκτυο. Την ρωτήσαμε αν ψάχνει δουλειά μόνο σχετική με το αντικείμενο που σπούδασε και χαμογελώντας μας είπε πως φυσικά θέλει να εργαστεί σ’ αυτό που σπούδασε αλλά περνώντας ο χρόνος  ψάχνει οτιδήποτε βρει και μπορεί να το «κυνηγήσει». Σκέφτηκε πολλές φορές κι ακόμα σκέφτεται να φύγει στο εξωτερικό. Αν είχε χρήματα για τη μετακίνηση και τα πρώτα έξοδα θα έφευγε αμέσως. Την ρωτήσαμε αν σκέφτεται να κάνει οικογένεια και η απάντηση ήταν αποστομωτική: όχι, δεν είναι στις σκέψεις μου αυτήν την περίοδο, δεν θα μπορούσα να κάνω οικογένεια.  Είναι η περίοδος της ανεργία, μας είπε ό,τι πιο δύσκολο έχει ζήσει. Δεν ξέρεις αν την επόμενη μέρα θα έχεις χρήματα να ζήσεις. Προσπαθείς απεγνωσμένα να βρεις μια δουλειά που να σε ικανοποιεί. Είμαι ακόμα σχετικά αισιόδοξη και προσπαθώ να κυνηγήσω τα όνειρά μου.

Από τη Χριστίνα Νικόλα

Ο Κ……. είναι 29 χρονών, άνεργος περίπου 4 χρόνια και σπούδασε μηχανικός αυτοκινήτων. Στην τελευταία δουλειά που βρήκε έμεινε μόνο έξι μήνες και από τότε συνεχίζει να ψάχνει. Τα χρήματα που έπαιρνε ήταν 300 ευρώ αλλά προς το παρόν δε σκέφτεται ακόμα να αναζητήσει δουλειά στο εξωτερικό. Ζει με τους γονείς του. Αναγκάστηκε να μειώσει πολύ τα έξοδά του, ζει κάτω από άσχημες οικονομικά συνθήκες αλλά είναι ακόμα αισιόδοξος για το μέλλον, ελπίζοντας πως θα βρει δουλειά.

Από την Αναστασία Πέμμα

Η Κ…….είναι 40 χρονών και άνεργη για δύο χρόνια. Είναι παντρεμένη με δύο παιδιά και ευτυχώς ακόμα εργάζεται ο σύζυγός της. Εργαζόταν ως διοικητική υπάλληλος στον ιδιωτικό τομέα. Έχει αναζητήσει δουλειά σε ιδιωτικές επιχειρήσεις ως υπάλληλος γραφείου, πωλήτρια κ.α. Έχει απευθυνθεί σε γνωστούς και φίλους, έχει ψάξει στο διαδίκτυο και όπου αλλού μπορούσε.  Θεωρεί πως η ζήτηση εργασίας είναι μεγαλύτερη από την προσφορά αλλά επίσης πως οι εργοδότες έχουν παράλογες απαιτήσεις σχετικά με τα προσόντα που πρέπει να διαθέτει ένας υπάλληλος. Περιγράφει το εργασιακό καθεστώς σήμερα ως εξής: Αμοιβές αντιστρόφως ανάλογες με τις απαιτήσεις των εργοδοτών. Εργασία χωρίς ένσημα. Αμοιβή με ποσοστά. Οι περισσότερες αγγελίες αφορούν σε ηλικίες 25-35 ετών και πρόκειται για θέσεις όπως τηλεφωνικές πωλήσεις και ασφάλειες ζωής, που σημαίνει ότι δεν υπάρχει μισθός ή είναι πολύ μικρός και η αμοιβή έχει τη μορφή bonus.

Από την Ελευθερία Χατζοπούλου

Η Ν…………είναι 38 ετών .Σπούδασε φιλολογία κι έχει μεταπτυχιακό δίπλωμα. Δούλευε ως αναπληρώτρια φιλόλογος σε ιδιωτικό σχολείο. Είναι άνεργη σχεδόν ένα χρόνο και σε ένα μήνα θα σταματήσει να παίρνει επίδομα ανεργίας. Πριν απολυθεί έπαιρνε 850 ευρώ και θεωρεί το μισθό που έπαιρνε μικρό σε σχέση με τον όγκο και τις ώρες εργασίας. Ψάχνω, μας είπε, δουλειά από την πρώτη μέρα που απολύθηκα, κοιτώντας αγγελίες στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο. Στέλνω το βιογραφικό μου όπου μαθαίνω ότι υπάρχει κενή θέση. Όταν τη ρωτήσαμε αν θα πήγαινε στο εξωτερικό για δουλειά, μας είπε πως είναι μια δύσκολη απόφαση, γιατί εδώ έχει οικογένεια. Αν παραταθεί όμως το διάστημα ανεργίας μάλλον θα αναγκαστεί να το κάνει. Αν έβρισκε δουλειά εκτός του αντικειμένου της, υποχρεωτικά θα την δεχόταν. Η ανεργία είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα στη χώρα και η επίλυσή του θα έπρεπε να είναι η βασική προτεραιότητα κάθε κυβέρνησης. 

Από τη Ζωή Φλώρου

Η Μ…. είναι 38 χρονών κι έχει τελειώσει ΤΕΙ. Εργαζόταν ως γραμματέας αλλά είναι άνεργη εδώ και εννέα μήνες. Η αμοιβή που έπαιρνε δεν ήταν ικανοποιητική αλλά κάλυπτε τουλάχιστον, όπως μας είπε, τις βασικές της ανάγκες. Αναζήτησε δουλειά απευθυνόμενη στον ΟΑΕΔ, σε αγγελίες, στο διαδίκτυο, σε γνωστούς και φίλους. Θα παρακολουθούσε σεμινάρια ή ό,τι άλλο προκειμένου να βρει μια δουλειά. Το ενδεχόμενο να φύγει στο εξωτερικό είναι μια σκέψη που την απέρριψε, καθώς δε θέλει να αφήσει την οικογένειά της. Προς το παρόν εργάζεται ευτυχώς ο σύζυγος. Περιγράφει το εργασιακό καθεστώς απάνθρωπο με παράλογες τις απαιτήσεις των εργοδοτών, χαμηλούς μισθούς, υπερωρίες χωρίς ανταμοιβή, ανασφάλιστη εργασία. Θα πρέπει να δοθεί, όπως μας είπε, βάση στη μεσαία τάξη, στις οικογενειακές επιχειρήσεις, στις μικροβιοτεχνίες, στους μικρούς ελεύθερους επαγγελματίες.

Από τη Βάλια Νικολαδου

Ο Κ….. είναι   35 χρονών και τρία χρόνια άνεργος. Είναι απόφοιτος τεχνικής σχολής. Πριν απολυθεί δούλευε σε εργοστάσιο που έφτιαχνε λάστιχα ποτίσματος, το οποίο έκλεισε κι έμειναν στο δρόμο άλλα πενήντα πέντε άτομα. Είχε δεκαπέντε χρόνια προϋπηρεσίας. Έψαξε για δουλειά από την πρώτη μέρα της απόλυσής του αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Πιστεύει πως αν πρέπει να ταΐσεις τα παιδιά σου και να ζεις με αξιοπρέπεια θα αναγκαστείς  να μεταναστεύσεις ακόμα και σε άλλη χώρα. Τον απασχολεί πολύ η οικονομική κατάσταση στη χώρα γιατί έχει αντίκτυπο σε όλους μας. Στην ερώτηση αν του έχουν προκληθεί σωματικά ή ψυχικά προβλήματα από την ανεργία, απάντησε πως λόγω άγχους και υπερέντασης εμφάνισε υπέρταση. Δεν είναι αισιόδοξος για την αλλαγή της κατάσταση στο προσεχές μέλλον, ούτε και  για την επόμενη δεκαετία.

Add a comment

ΑΝΕΡΓΙΑ 2014

Από την Παναγιώτα Μερλίδου το κείμενο και το Γιάννη Μαυρογότατο το σκίτσο


Ανεργία: Δεν είναι σύγχρονη λέξη. Ανάγεται στην πανάρχαια λέξη έργον, που τη βρίσκουμε στον Όμηρο αλλά και ακόμα παλαιότερα, με παράγωγα και σύνθετά της σε μυκηναϊκά κείμενα. Τη συναντάμε στην Ελένη του Ευριπίδη με τη σημασία όμως πράξης που δεν έγινε.  Στην ελληνιστική εποχή με τη σημασία της απραξίας. Ινδοευρωπαϊκή η ρίζα της, με ομόριζα όπως όργανο, όργια, ρέκτης. Έδωσε πάμπολλα παράγωγα, ανάμεσά τους το ρήμα εργάζομαι και το ουσιαστικό εργασία. Επί το επισημότερον λοιπόν εργασία, επί το λαϊκότερον δουλειά και δουλεύω, που στην κλασική αρχαιότητα σήμαινε «είμαι δούλος, εργάζομαι καταναγκαστικά». Στη δουλοκτητική κοινωνία δουλεία επομένως είναι η κατάσταση του δούλου, κατ’ επέκταση η καταναγκαστική εργασία, σαν του δούλου, οποιαδήποτε κοπιαστική και επαχθής εργασία και τελικά η αμειβόμενη εργασία. Στη μεσαιωνική πια εποχή η λέξη αποδίδει γενικά την ασχολία, την εργασία.  Με τη σημερινή της σημασία είναι παιδί της βιομηχανικής επανάστασης, αφού και στις ευρωπαϊκές γλώσσες τότε εμφανίστηκαν οι αντίστοιχες λέξεις. Λέξη συνδεδεμένη κυρίως με το μισθωτό εργαζόμενο. Παλαιότερα κάποιοι έγραφαν «δουλιά» για να διαφοροποιείται και οπτικά η εργασία από τη δουλεία. Έχει έρθει όμως μάλλον η εποχή που η διαφορά είναι τόσο μεγάλη ώστε η ορθογραφία να μη μας ενδιαφέρει. Για τους μαγαζάτορες και τους ελεύθερους επαγγελματίες, από την άλλη, υπάρχουν άλλες λέξεις ή εκφράσεις για την ίδια περίσταση: έχουμε κεσάτια, δε γίνεται αλισβερίσι, δεν υπάρχει νταραβέρι ή κατά το ελληνικότερον υπάρχει αναδουλειά, έλλειψη οικονομικής δραστηριότητας.

Πάντως με ποσοστό σχεδόν 27% της ανεργίας το 2014 και 63% στους νέους  η ανεργία δεν αποτελεί συνταρακτική είδηση πλέον αλλά θλιβερή πραγματικότητα.

Από το Νίκο Μυλωνά

Απασχολεί σχεδόν όλους τους κατοίκους της χώρας, ιδιαίτερα τους νέους. Συνέπεια της ανεργίας είναι η μετανάστευση. Πολλοί, νέοι κυρίως, αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τα πάτρια εδάφη για μια καλύτερη και πιο άνετη ζωή στο εξωτερικό. Μεταναστεύουν σε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία και αλλού. Χαρακτηριστικό είναι πως στις μέρες μας οι νέοι έχουν πολλά προσόντα και γνώσεις, πτυχία και μεταπτυχιακά. Αυτά δε φαίνεται να είναι αρκετά, καθώς πολλοί από αυτούς καταλήγουν σερβιτόροι με 500 ευρώ το μήνα, το πολύ. Αναζητούν λοιπόν καλύτερη τύχη, ώστε να πάρουν τα πτυχία τους «αξία».

Από τη Βασιλική Μπαντή

Οι άνθρωποι που χάνουν τη δουλειά τους βιώνουν συνθήκες ανασφάλειας. Περνάνε άσχημα, αισθάνονται άσχημα, δε έχουν πού να στηριχτούν. Πώς κάποιος θα μπορέσει να συντηρήσει την οικογένειά του, αν δεν παίρνει μισθό και ταυτόχρονα πρέπει να πληρώσει και όλους τους φόρους; Δεν θα έπρεπε να το δέχεται αυτό ο λαός αλλά ούτε κι η κυβέρνηση να το επιβάλλει. Υπάρχουν οικογένειες που βρίσκονται στο δρόμο λόγω της ανεργίας, δεν έχουν κυριολεκτικά να φάνε ένα κομμάτι ψωμί.  Νιώθουν απελπισμένοι κι εξαθλιωμένοι και τις περισσότερες φορές δεν τους συμπαραστέκονται οι συνάνθρωποί τους. Κάθε μέρα βλέπουμε μαγαζιά, επιχειρήσεις, καταστήματα μικρά και μεγάλα να κλείνουν, αφήνοντας ανθρώπους χωρίς εργασία. Οι άνθρωποι θα έπρεπε να παλέψουν για το δικαίωμά τους στην εργασία. Όλοι αξίζουν ένα ζεστό σπίτι κι όχι να βρίσκονται στο δρόμο.

Από τη Βάλια Νικολαίδου

Το φαινόμενο της ανεργίας στις μέρες μας μαστίζει όχι μόνο τον ελληνικό λαό αλλά και όλο τον κόσμο. Η παγκόσμια οικονομική κρίση που επικρατεί έχει αυξήσει τα ποσοστά ανεργίας, ιδιαίτερα των νέων.  Οι συνέπειές της πολλές. Κάθε σπίτι έχει πολλά έξοδα και χωρίς μισθό οι άνθρωποι πώς θα τα βγάλουν πέρα; Πολλοί καταφεύγουν σε δολοπλοκίες και κλεψιές για να αποκτήσουν ένα εισόδημα. Αντί να τιμωρηθούν οι πραγματικοί υπεύθυνοι αυτής της καταστροφής τιμωρούνται άδικα οι μικροί επιχειρηματίες ή εργαζόμενοι. Μια άλλη συνέπεια της ανεργίας είναι η ψυχολογική κατάπτωση που υφίστανται όσοι χάνουν τη δουλειά τους. Η απογοήτευση και το άγχος της καθημερινότητας τους προκαλούν ανάμεσα στα άλλα κατάθλιψη, με αποτέλεσμα πολλές φορές να κάνουν λανθασμένες ενέργειες, όπως ποτό, κάπνισμα ή ακόμα και αυτοτραυματισμούς. Οι νέοι αισθάνονται ακόμα πιο έντονα τις συνέπειές της ανεργίας. Αποθαρρύνονται και πιστεύουν ότι δεν έχουν καμιά ελπίδα να πραγματοποιήσουν τις επιθυμίες τους.

Από τη Μαρία Μπατζάκα

Η ανεργία οδηγεί σε απόγνωση κι εξαθλίωση κυρίως τους νέους και προκαλεί αντικοινωνικά φαινόμενα, όπως αποκλεισμό, βία, εγκληματικότητα και διαφθορά. Ο άνθρωπος, βέβαια, από τη φύση του δεν είναι ούτε αντικοινωνικός ούτε εγκληματίας. Μπορεί όμως να γίνει, εάν συντρέξουν οι κατάλληλες περιστάσεις, όπως είναι για παράδειγμα η στέρηση και η αδικία, που όπως είναι φυσικό ευνοούνται από την ανεργία. Δεν είναι τυχαίο βέβαια πως τα υψηλά ποσοστά της ανεργίας συνδέονται με την έξαρση της εγκληματικότητας.

Από τη Μαρία Χρύσου το κείμενο και τη Χριστίνα Νικόλα το σκίτσο

Χαρακτηριστικό της Ελλάδας στις μέρες μας είναι το υψηλό ποσοστό ανεργίας. Άνθρωποι μορφωμένοι, ικανοί, πρόθυμοι και διαθέσιμοι να απασχοληθούν δεν μπορούν να βρουν εργασία. Αυτό οφείλεται κυρίως στην οικονομική κρίση που συνοδεύεται και από έλλειψη ανάπτυξης. Πολλοί νέοι και μορφωμένοι βγαίνοντας από το πανεπιστήμιο δεν μπορούν να βρουν δουλειά και καταφεύγουν στο εξωτερικό. Μιας και η Ελλάδα είναι μια χώρα με χρέη, χωρίς ανάπτυξη, χρωστάει παντού λόγω των κυβερνήσεων που έχουν καταχραστεί τα χρήματα του λαού, δεν υπάρχει εργασία.  Ούτε εργοστάσια, ούτε βιοτεχνίες, ούτε βιομηχανίες, ούτε τίποτα. Υπάρχουν όμως εκατομμύρια άνεργοι. Άνεργοι, κυρίως νέοι, που μεταναστεύουν στο εξωτερικό  για να δουλέψουν. Φεύγουν όλοι αυτοί λοιπόν που δικαιούνται δουλειά κι αφήνουν πίσω τους συνταξιούχους. Οι οποίοι υποτίθεται ότι πρέπει να πληρωθούν; Από αυτούς που αναγκάστηκαν να φύγουν για καλύτερες συνθήκες εργασίας; Και όσοι τελικά καταφέρνουν να μείνουν απασχολούνται με την εργασία …εποχιακά. Και λύση δε φαίνεται στον ορίζοντα προς το παρόν! 

Add a comment

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Από το Νικόλα Δελτσίδη

Κάνοντας  μια ανασκόπηση στην ιστορία της Ελλάδας καταλαβαίνουμε πως τα τελευταία χρόνια η χώρα βρίσκεται σε μια βαθειά κρίση. Η κρίση αυτή αφορά τους περισσότερους τομείς της χώρας.                                                                             

Κατ’ αρχάς, μέρος της κρίσης οφείλεται στο φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης. Μέσω της παγκοσμιοποίησης ενισχύεται  ο οικονομικός ανταγωνισμός μεταξύ των χωρών. Το γεγονός ότι συμμετέχουν επιχειρήσεις και εταιρίες στο σχεδιασμό της πολιτικής, οδηγεί σε μέτρα και νομοθετικές αλλαγές πιο ψυχρές, πιο αντιανθρώπινες.

Συνεχίζοντας, από το θέμα της κρίσης επηρεάζεται η παιδεία των ανθρώπων. Πιστεύω πως ένας άνθρωπος που πιέζεται οικονομικά, οδηγείται στο να σταματήσει να σκέφτεται μακροπρόθεσμα. Είναι τόσο πιεσμένος που έχει σταματήσει να χαίρεται με τις καθημερινές  χαρές της ζωής. Ζει σε μια μόνιμη κατάσταση αγωνίας και άγχους. Όλα τα παραπάνω τον κάνουν (χωρίς να το θέλει) να αμελήσει  θέματα που αφορούν την παιδεία. Με αυτόν τον τρόπο επηρεάζονται  και οι ηθικές αξίες των ανθρώπων.

Λόγω της χώρας πολλοί άνθρωποι που (είτε θέλουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, είτε αναζητούν καλύτερες συνθήκες ζωής) αναγκάζονται να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό. Οι Έλληνες που φεύγουν από την πατρίδα τους είναι ένα μεγάλο πλήγμα για το κράτος. Το παραπάνω συμβαίνει, γιατί το κάθε κράτος αντιμετωπίζει τον κάθε πολίτη του σαν έναν αριθμό. Έναν αριθμό που δίνει χρήματα στα κρατικά ταμία.

Παρ’ όλο που τα αποτελέσματα της κρίσης έγιναν εμφανή πριν από τέσσερα με πέντε χρόνια περίπου, πιστεύω πως τα βασικά αίτιά της προέκυψαν από την δημιουργία του ελληνικού κράτους. Κατά την άποψή μου, η ελληνική οικονομία ήταν εξ’ αρχής στηριγμένη. Δεν ξεκίνησε, όπως ξεκίνησαν οι οικονομίες των αναπτυγμένων οικονομικά χωρών σήμερα. Όπως όλοι γνωρίζουμε, η εγγύηση για τα χαρτονομίσματα της Γαλλίας, προήλθαν από χρήματα που έδωσαν οι πολίτες στο κράτος. Αντίθετα ο Φοίνικας (πρώτο Ελληνικό νόμισμα )προήλθε από δανεικά χρήματα. Αποτέλεσμα του παραπάνω ήταν στόχος της κάθε κυβέρνησης να ξεπληρώσει το δάνειο της προηγούμενης. Αυτός ο φαύλος κύκλος πλήττει την χώρα μας μέχρι σήμερα…

 Από τη Μαρία Γεωργαλή

 

Είναι κοινά αποδεκτό από την πρόσφατη ιστορία μας ότι η πατρίδα μας αποτελούσε πάντα ένα «κομμάτι» εκμετάλλευσης  των δυτικών ευρωπαϊκών  χωρών. Επομένως, ήταν ακόλουθο να προκύψουν προβληματισμοί που συνταράσσουν  την σημερινή κοινωνία.

Στην σύγχρονη εποχή γίνεται λόγος για οικονομική κρίση, η οποία προκαλεί   δυσχέρειες στην καθημερινότητα των Ελλήνων. Ένα από τα αίτια αυτού του φαινομένου είναι η παγκοσμιοποίηση. Αυτή λειτουργεί με την βούληση υπερεθνικών κέντρων, τα οποία καθορίζουν την κοινωνική και οικονομική πολιτική των χωρών και επεμβαίνουν στον σχεδιασμό της πολιτικής τους.

Από τα παραπάνω απορρέουν  αρνητικές συνέπειες για την χώρα μας. Δυστυχώς η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει πολλούς Έλληνες στην μετανάστευση,αλλά και αρκετούς ξένους προς την χώρα μας. Έχει οδηγήσει τους ανθρώπους στην ανασφάλεια και στον φόβο για αλλοίωση  του παραδοσιακού  πολιτισμού. Επιπλέον,εντοπίζουμε ενίσχυση ανταγωνισμού μεταξύ των Ελλήνων ,ως αποτέλεσμα των κοινωνικών ανακατατάξεων. Έτσι, ορισμένες φορές ο λαός «παροτρύνεται»  σε ενέργειες, οι οποίες προβληματίζουν και επηρεάζουν  αρνητικά την καθημερινότητα των πολιτών στην χώρα μας, όπως κλοπές, ληστείες, αυτοκτονίες κλπ.

Έχοντας  υπόψη  τα παραπάνω, οι Έλληνες οδηγούνται στο ερώτημα: «Υπάρχουν λύσεις για την οικονομική κρίση;» Σαφώς και η απάντηση βρίσκεται στα χέρια μας, αφού ως πολίτες έχουμε την υποχρέωση να προστατέψουμε και να βοηθήσουμε την χώρα μας να σταθεί στο ύψος της. Για να προχωρήσει  λοιπόν μπροστά, πρέπει να στηριχθούμε στον πολιτισμό μας, στις τέχνες και στα γράμματα, στις ηθικές αξίες, στο ανθρώπινο δυναμικό, στο περιβάλλον που αποτελεί τον φυσικό και πολιτιστικό πλούτο και κυρίως στην ανθρωπιστική και ουσιαστική παιδεία.

Συνοψίζοντας , χρειάζεται να δουλέψουμε σκληρά, για να εξαλείψουμε ή να περιορίσουμε τα όποια προβλήματα, με σκοπό να κερδίσει έδαφος η ευημερία.

Add a comment

ΦΑΚΕΛΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

OIKONOMIKH ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΕΡΓΙΑ: ΕΤΣΙ ΤΑ ΒΙΩΝΟΥΜΕ

Μας αγγίζει τόσο πολύ που δε θα μπορούσαμε παρά να αφιερώσουμε ένα μεγάλο μέρος της εφημερίδας μας στην οικονομική κρίση. Η ανεργία έχει χτυπήσει τις πόρτες των σπιτιών μας για τα καλά και ψάξαμε να βρούμε τι συμβαίνει στη γειτονιά μας. Κι επειδή μας προβληματίζει πολύ το ζήτημα, αποφασίσαμε να καταγράψουμε τα συναισθήματα και την αλήθεια μας για την κατάσταση που βιώνουμε.

Διαβάστε κι εσείς το μεγάλο μας αφιέρωμα της εφημερίδας μας στην οικονομική κρίση και την ανεργία!

Add a comment