ΣΧΟΛΙΚΗ ΖΩΗ

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ

Γράφτηκε από ΚατάTείχη
Με αφορμή την 9η Έκθεση Βιβλίου, που είναι προ των πυλών στην πόλη μας. Σπεύσατε! Άλλωστε πολύ πρόσφατα ζήσαμε πώς ένα καλό βιβλίο, όπως το «Στη διαπασών» ή το «Χνότα στο τζάμι» του Βασίλη Παπαθεοδώρου και η «ζωντανή» δική του παρουσία στο σχολείο μας, γέμισε τις καρδιές μας, τροφοδότησε την φαντασία των μαθητών μας και εν τέλει ανέδειξε την αξία του δημιουργικού λόγου! Και να η απόδειξη!

 

Θυμόμαστε από τη συνάντηση με το πολύ φιλικό Βασίλη Παπαθεοδώρου:

  • Τα βιβλία μου μιλούν για μένα, ενώ ξέρω ότι ούτε αυτό συμβαίνει 100%, καθώς κάθε βιβλίο είναι προϊόν μιας συγκεκριμένης φάσης της ζωής, μιας ιδέας και μιας ανάγκης.
  • Η ενασχόλησή μου με το γράψιμο άρχισε το 1996, τυχαία θα έλεγα. Είδα την προκήρυξη για το διαγωνισμό της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου, χωρίς να περιμένω κάτι ιδιαίτερο. Η βράβευση του βιβλίου «Σχολική Παράσταση», το 1996, και αργότερα του «Άλφα», το 1998, μου έδωσε θάρρος να συνεχίσω καθώς και ένα νέο ενδιαφέρον για ασχολία. 
  • Τα βιβλία μου δεν είναι καθαρά παιδικά ή εφηβικά. Προσπαθώ πάντα να δώσω το βάρος στη δράση και μέσω αυτής ο αναγνώστης να εξάγει τα όποια συμπεράσματα ή μηνύματα επιθυμεί. Πάντως η γενική κατεύθυνση που έχω στο μυαλό μου είναι ότι τα πράγματα δεν είναι ή μπορεί και να μην είναι όπως ακριβώς φαίνονται με την πρώτη ματιά. Άσπρο-μαύρο δεν υπάρχει και πρέπει κανείς να είναι υποψιασμένος και με κριτική ματιά απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις.
  • Η εποχή που περιγράφεται στο « Χνότα στο τζάμι», δεν είναι και τόσο μακρινή. Ο καθένας μας σήμερα έχει την αίσθηση ότι τα κυρίαρχα συναισθήματα είναι τόσο ο φόβος, όσο και ο θυμός. Επίσης, ο περιορισμός της ατομικής και κοινωνικής ελευθερίας, η τρομοκρατία είναι χαρακτηριστικά της εποχής μας.
  • Καλό είναι να υπάρχουν πολλές αναγνώσεις και πολλά επίπεδα στο οποιοδήποτε βιβλίο. Η λύτρωση για μένα είναι αρχικά η συνειδητοποίηση των εκάστοτε καταστάσεων, η ελπίδα ότι, όσο δύσκολες και να είναι αυτές, πάντα ή τουλάχιστον τις περισσότερες φορές θα υπάρχει λύση. Και η λύση αυτή δεν σημαίνει απαραίτητα και «δράση», άλλες φορές σημαίνει συμφιλίωση και αποδοχή της κατάστασης. Αυτό όμως που δίνω ως στίγμα στα βιβλία μου, είναι η δυνατότητα των ατομικών επιλογών, της προσωπικής ευθύνης, των χειρισμών. Ο καθένας, συνειδητοποιώντας το περιθώριο και τις συνέπειες των πράξεών του, μπορεί να πράξει αναλόγως. Και αυτή η συνειδητοποίηση για μένα είναι μια πρώτη μορφή λύτρωσης κι ελπίδας.
  • «Όντως, ο Θανάσης, ο ήρωας του βιβλίου, είναι μια επίκαιρη αλλά συνάμα και διαχρονική φιγούρα. Ένας λούζερ, χωρίς αυτοπεποίθηση, χωρίς παρέα στην ουσία, μοναχός του, ενώ θέλει να ανήκει σε κάποιο σύνολο, ψάχνει χωρίς να ψάχνεται και καταλήγει στην παραβατικότητα. Είναι θέμα επιλογών και χειρισμών, θα μπορούσε να κάνει και διαφορετικά. Η αδυναμία όμως δεν είναι ψόγος, κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει γι’ αυτό, χωρίς να λάβει υπόψη το περιβάλλον όπου μεγάλωσε, τη βία στην ίδια του τη γειτονιά και στο σπίτι του. Μέχρι που αρχίζει να τρώει τα χαστούκια απανωτά, για να νιώσει ότι πρέπει να δώσει τόπο στην οργή του. Τον Θανάση, σαν ήρωα, τον αγαπώ. Είναι ένας από μας, από όλους μας. Όλοι μας έχουμε υπάρξει «Θανάσης», όλοι μας έχουμε νιώσει λούζερ, για μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα».

Ένα μικρό δείγμα από την εκδήλωση:

Οι μαθητές έγραψαν:

Για τα «Χνότα στο τζάμι»

Από τη Μαρία-Ευθυμία Δανιηλίδου

Με έναν ευρηματικό τρόπο τα παιδιά κατάφεραν να επικοινωνήσουν σε μια κοινωνία « υπό απαγόρευση», να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και μέσα από το παιχνίδι έκαναν τη δικιά τους επανάσταση! Με τα χνώτα «της ψυχής» τους ανέτρεψαν το κατεστημένο, ξεπέρασαν το φόβο. Στη συγκεκριμένη (μελλοντική) κοινωνία οι άνθρωποι είναι απόμακροι ο ένας από τον άλλον, ζουν και εργάζονται ως ρομπότ, είναι καταπιεσμένοι και φοβισμένοι. Έχουν αποδεχτεί όσα τους έχουν επιβληθεί, είναι άβουλοι, επιφυλακτικοί, πνίγουν τα συναισθήματα και την ανθρωπιά τους! Οι πολίτες πρέπει να είμαστε συνειδητοποιημένοι, να κινητοποιούμαστε και να αντιστεκόμαστε σε κάθε μορφή καταπίεσης του συστήματος. Ακόμη και αν δεν τα καταφέρουν οι μεγαλύτεροι, οι νέοι είναι το μέλλον που δίνουν ελπίδα και κουράγιο για προσπάθεια!

Από τη  Ράνια Μανδαλάκη

Το μήνυμα που «στέλνει» αυτό το βιβλίο σε μας είναι ότι πρέπει να παλεύουμε για την ελευθερία μας και να ψάχνουμε την αλήθεια, όταν κυριαρχεί ένα χάος και ο φόβος, όταν κανείς δεν μπορεί να έχει προσωπική ζωή?Ο τίτλος μιλάει για το παιχνίδι που έπαιζαν τα παιδιά και μιλούσαν μεταξύ τους με τα χνώτα στα παράθυρά τους σχηματίζοντας λέξεις. Έτσι μάλιστα κανόνισαν και την συνάντησή τους, την Παρασκευή 10.00 το πρωί στο πάρκο, που για πρώτη φορά γέμισε από παιδιά και φωνές?Μέχρι τότε επικρατούσε «ηρεμία» παντού. Και τότε άρχισαν όλοι να βγαίνουν στους δρόμους χωρίς να φοβούνται, δηλαδή η «επανάσταση» άρχισε από τα παιδιά, μέσω της επικοινωνίας τους.

 

 Για το «Στη διαπασών»

Νίκος Κασάμπαλης

Η σκηνή που με συγκλόνισε ήταν, όταν ο Θανάσης μπήκε μέσα στο σπίτι του, στο οποίο έπρεπε κανονικά να μην είναι κανείς! Προς έκπληξή του όμως, άκουσε από το ραδιόφωνο-που ήταν στην κουζίνα- ένα παλιό γνώριμό του τραγούδι. Έτσι, ήρθε αντιμέτωπος με το παρελθόν του. Ο Τάκης ήταν ανάξιος της εμπιστοσύνης, της φροντίδας και της αγάπης της κυρίας Ελευθέριας, της μητέρας του! Την απατούσε στο ίδιο τους το σπίτι. Ο Θανάσης πληγωμένος, εκτός εαυτού συγκρούεται ,επιτέλους, με τον Τάκη. Αποφασίζει να φύγει από το σπίτι. Η ένταση αυτού του θλιβερού γεγονότος με συγκλόνισε ιδιαίτερα, καθώς καθορίζει πολλά και ανατρέπει άλλα τόσα για την εξέλιξη της υπόθεσης.

Νίκος Ισμαϊλάνι

Μου άρεσε πολύ το «Στη διαπασών». Είχε ένταση, η πλοκή δημιουργούσε αγωνία και ανατροπές.Το μάθημα της λογοτεχνίας είχε ενδιαφέρον!

 Πέγκυ Μαντοπούλου

Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν το πόσο πιστά μιμήθηκε ο αφηγητής τη γλώσσα των νέων! Ο Θανάσης και ο τρόπος έκφρασής του μας είναι τόσο γνώριμα και οικεία?Νιώθω πως Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου κινείται στους παλμούς της νεολαίας, κατανοεί την πολύπλοκη πραγματικότητα της εποχής μας και με καθαρή ματιά «περιγράφει» το μέλλον.

Νικόλας Αναστασιάδης

Μου άρεσε που Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου στη συζήτηση που είχαμε μαζί του μας τόνισε πως όλοι έχουμε την ευθύνη των επιλογών μας. Τα συναισθήματα που κυριαρχούν είναι η οργή και ο φόβος. Πάντα όμως επιλέγουμε, ο καθένας μας έρχεται αργά ή γρήγορα αντιμέτωπος με τις επιλογές του. Μπορούμε να αλλάξουμε, αρκεί να ξεπεράσουμε το φόβο και να «δώσουμε τόπο στην οργή»!

Βαγγέλης Μαντόπουλος

Εντύπωση μου έκαναν τα λόγια που μας είπε ο κ. Παπαθεοδώρου ! Μίλησε τη γλώσσα μας, αναφέρθηκε στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε εμείς οι νέοι, όπως οι επιφανειακές σχέσεις, η έλλειψη επικοινωνίας με την οικογένεια, το ότι το μάθημα γίνεται για να γίνεται, δηλαδή έτσι νιώθουν πολλοί μαθητές και επιπλέον σήμερα, την εποχή της κρίσης, κυριαρχούν ο φόβος και ο θυμός.

 

 

Σχετικά με τον αρθρογράφο

ΚατάTείχη

Αφήστε Σχόλιο